პირველი გამოცდა

დღეს ჯიპაში პირველი გამოცდა გვქონდა 🙂 ახლა უკვე ვიცი, რომ ყველაფერმა კარგად ჩაიარა, მაგრამ გუშინ ამ დროს ამ განწყობაზე ნამდვილად არ ვყოფილვარ 🙂 პირიქით, ზედმეტად ბევრსაც კი ვნერვიულობდი. იმდენად ბევრი რამ დაყვა ერთმანეთს, რომ ბოლოში ნერვიულობის მაგივრად, ისტერიულად ვიცინოდი 😀

გამოცდა გვქონდა ინტერნეტ-ტექნოლოგიებში, ჯერ დავწერეთ ტესტი და ორ დღეში უნდა მოგვემზადებინა პრეზენტაცია, რომელსაც წარვადგენდით ინგლისურად. აი ამ პუნქტის გამო განსაკუთრებულად ვნერვიულობდი 😀 ჩემი ინგლისური არ გაიშვას, მართლა რა 😀 დავიყავით ჯგუფებად, შევარჩიეთ თემები, ჯგუფში გავინაწილეთ საკითხები, ავაწყეთ პრეზენტაცია და უკვე რომ ვფიქრობდი, ახლა სახლში წავალ და ცოტას ვირეპეტიციებ მეთქი, უცებ რედაქციაში გავხდი გასასვლელი. სახლში 8-ის ნახევარზე იმდენად დაღლილი მივედი, რომ საათ-ნახევარი გათიშულს მეძინა 😀 ძილს რომ დავეხსენი და ძალიან ძლიერი ყავა რომ გავიკეთე, უცებ დენი წავიდა. ძალიან ძალიან გავბრაზდი 😦 ჩავრთე ნოუთბუქი, რომელიც, საბედნიეროდ, 2 საათი მაინც ძლებს. კავკაზუსში დარეკვებს, ლოდინს და ინტერნეტის გადაერთებებს აღარ ჩავთვლი 😀 ნუ, როგორც იქნა დავიწყე ტექსტის მომზადება. უცებ, სრულიად მოულოდნელად, 11 საათზე კავკაზუსმა “სასიამოვნო სიურპრიზი” მომიწყო და ახლა ინტერნეტი გამეთიშა 😦 არადა რაღაც სიტყვების სათარგმნად მჭირდებოდა ინტერნეტი. ამ დროს უკვე ისეთი ნერვებმოშლილი ვიყავი, მეტად გაბრაზების თავიც კი აღარ მქონდა 😀 ჩემს უიღბლობაზე უკვე სულელივით ვხარხარებდი 😀

აქვე რომ არ აღვნიშნო თელასის ეგრეთ წოდბული “ცხელი ხაზის” მეტად “ოპრატიული” მოქმედება, არ შემიძლია… ცხელი კი არა, ყველაზე დონდლო და უპასუხისმგებლო ხაზია ალბათ. თუ კი ყურმილს მაინც არავინ აიღებს, რაღას არქმევენ ცხელ ხაზს? ზოგადად, ამ ქვეყანაში სადმე ორგანიზაციაში რომ რეკავ, დიდი რკინის ნერვებია საჭირო. მაგრამ აი თელასი, ნამდვილად აუღებელი ციხე-სიმაგრეა…

ჩავაბარე და ამოვისუნთქე!!!! :)))))

ადრეც მქონდა რამდეჯერმე მცდელობა მაგათთან დაკავშირების მაგრამ ვერც ერთხელ ვერ მივაღწიე იმას, რომ ვინმეს საერთოდ ტელეფონზე ეპასუხა.

ჩემს გამოცდას დავუბრუნდები ისევ 🙂 ამდენი განცდების შემდეგ, საბოლოოდ, კარგად ჩაიარა ყველაფერმა, ჩვენი ჯგუფის თემა იყო “სოციალური მედიაvs ტრადიციული მედია”. ჩემი საკითხი იყო “ქართული ჟურნალისტიკა სოციალური მედიის კვალდაკვალ”. თუ არ ჩავთვლით ერთ მომენტში ცოტა დაბნევას, მეტი ტრაგიკული არაფერი ჩამიდენია 😀

პირველი გამოცდა ჩავაბარე, ამ გადმოსახედიდან უკვე შემექმნა რაღაც წარმოდგენა ჯიპაზე. გარედან მაინც სულ სხვანაირად ჩანს ყველაფერი, ზოგი რამ გამართლდა, ზოგიც არა, მაგრამ, რაც მთავარია, უკვე ვიცი, რომ იქ ვარ, სადაც  მინდოდა რომ ვყოფილიყავი (რა თქმა უნდა, ლაიფციგის უნივერსიტეტის შემდეგ, სადაც მინდოდა, რომ მაგისტრატურა გამეკეთებინა და რამის ისიც კი ზეპირად ვიცოდი, რომელ სემეტრში რა უნდა გვეკეთებინა 😀 ) – საინტერესო გარემოა, საინტერესო ლექტორებით და საინტერესო კურსელებით 🙂

ბოლოს მინდა ერთი ლინკი გაგაცნოთ 🙂  დღეს გამოცდაზე დაგვეწრო ამერიკიდან მოწვეული ლექტორი და ჯიპას მიმღები კომისიის ერთ-ერთი წევრი Keith R. Kenney, რომელმაც მოგვცა თავისი ბლოგის მისამართი და ამ ბლოგის თვალიერებისას უცებ გადავაწყდი ჯიპაში ჩვენი მიღებისას გავლილი გასაუბრებების შესახებ დაწერილ პოსტს 🙂 თუ თქვენც გაინტერესებთ რა შთაბეჭდილება დავტოვეთ ამ კაცზე და რამ გააოცა ყველაზე ძალიან, ესტუმრეთ მის ბლოგს 🙂 სხვათაშორის, საქართველოზეც უწერია პოსტები და როცა მოვიცლი, უნდა გადავხედო 🙂 ძალიან მაინტერესებს ხოლმე უცხოელების თვალით დანახული საქართველო 🙂

პატივცემული Google და მისი ოჯახი

არ მეგულება ინტერნეტის მომხმარებელი, რომელსაც, ერთხელ მაინც, დახმარებისთვის Google-სთვის არ მიემართოს. Google-ის ხსენებაზე უმრავლესობას საძიებო სისტემა ახსენდება, მაგრამ ,სინამდვილეში, ეს ბრენდი თავისი სახელის ქვეშ სხვა უამრავ საჭირო და გამოსადეგ პროდუქტს აერთიანებს. შეიძლება ითქვას, რომ Google ერთი დიდი ოჯახია, სადაც ყველანი მშვიდად და თანასწორად ცხოვრობენ 🙂

ეს ოჯახი თავისი სტუმართმოყვარეობით გამოირჩევა 🙂 უკმაყოფილო ვინმე მათგან იშვიათად მიდის – შესაშური მასპინძლობა იციან, დაუღალავი და დაუზარელი 😀 თან ძალიან ჭკვიანები არიან – ყველა სფეროში არიან გაბნეულები და რა საკითხი უნდა იყოს, რომ პასუხი არ ჰქონდეთ 🙂 ამიტომაც მათთან ყველა მეგობრობს, პატივს სცემენ და აფასებენ 😀 მეც ერთ-ერთი რიგით ფანი ვარ 😉 ნება მომეცით, წარმოგიდგინოთ, მისი უდიდებულესობა Google და მისი ოჯახი 🙂

მოდით, ასაკიდან დავიწყოთ 🙂 თქვენ Google ვინმე “დიდი ძია” გგონიათ??? მაშინ ცდებით 🙂 სინამდვილეში არც ისე დიდია – 13 წელი სულ ახლახანს შეუსრულდა 🙂 თინეიჯერია 😀 მაგრამ პრობლემური ასაკი, ჯერ-ჯერობით, მასზე გავლენას ვერ ახდენს და ისევ ისეთ ბეჯითი და ნიჭიერია 😀 დღეს Google-ის საძიებო სისტემაზე აღარ შევჩერდები, მასზე უკვე გიამბეთ, უფრო მისი ოჯახი მინდა წარმოგიდგინოთ 🙂

Google-ს ბევრი შვილები ჰყავს, ახლავე გაგაცნობთ მათ –

Gmail  –  უფასო ელექტრონული ფოსტა, რომელიც 2004 წელს შეიქმნა. მე Gmail-ს პატივს ვცემ, თუმცა ჩვენ ვერ ვმეგობრობთ 😦 ინტერფეისს ვუწუნებ 😛

Google Chrome  –  ვებ-ბრაუზერი, რომელიც ერთ-ერთ უსწრაფეს ბრაუზერად ითვლება. შექიმნა 2008 წელს.

–  Google Earth –  3D ვირტუალური გლობუსი, მუდმივად განახლებადი სურათებით და ინფორმაციით. შეიქმნა 2004 წელს.

–  Picasa – ციფრული ფოტოების ორგანიზაციის და დამუშავების პროგრამა, ძალიან მოსახერხებელი და მარტივი 🙂 მიყვარს ❤ განსაკუთრებით მხიბლავს მისი ის ფუნქცია, რომ Picasa-ს ვერაფერს გამოაპარებ 😀 თუ კი კომპიუტერში სადღაც რაღაც ფოლდერში ფოტო გეგდო და აღარც გახსოვდა ის ფოტო თუ კი არსებობდა, ისე ამოგიქექავს და გამოგიტანს, რომ არც კი დაგეკითხება 😀 Google ფლობს 2004 წლიდან.

Android – ოპერატიული სისტემა სმარტფონებისა და ე.წ. “ტაბლეტებისთვის”. შეიქმნა 2003 წელს.

Blogger – ბლოგის შესაქმენლი პლატფორმა. Google-მა შეიძინა 2003 წელს.

–  Google Maps –  მსოფლიოს ონლაინ რუკა. შეიქმნა 2004 წელს.

–  Google Reader –  ვებ-საიტებიდან ახალი პოსტების გამოსაწერი სისტემა. შეიქმნა 2005 წელს.

–  Google Docs – დოკუმენტების შესაქმენლი ონლაინ სისტემა. შეიქმნა 2005 წელს.

 –  Google Wallet – ვირტუალური ელექტრონული საფულე, რომელიც ანდროიდის სისტემის მქონე სმარტფონეზე ფუნქციონირებს. შექიმნა 2011 წელს.

Youtube –  ვიდეო პორტალი, რომელსაც წარდგენა არ სჭირდება 😀 შეიქმნა 2005 წელს და მომდევნო წელს Google-მა შეიძინა.

 – Google AdSense – Google-ის სარეკლამო სერვისი, რომლის საშუალებითაც  საიტის მფლობელებს შეუძლიათ საკუთარ გვერდზე რეკლამის განთავსება. შეიქმნა 1998 წელს, Google-მა შეიძინა 2003 წელს.

Google Calendar – ვებ-აპლიკაცია, რომელიც დღის, კვირის, თვის, წლის გეგმის შედგენის საშუალებას იძლევა. შეიქმნა 2006 წელს.

iGoogle – Google-ის პერსონალური საწყისი გვერდი, რომელსაც მომხმარებელი თავად ქმნის Gadget-ებით. შექიმნა 2005 წელს.

  Google +  –   Google-ის სოციალური ქსელი. შეიქმნა 2011 წელს.

Picnik – ციფრული ფოტოების დასამუშავებელი ონლაინ პროგრამა. დაარსდა 2005 წელს, Google-მა შეიძინა 2010 წელს.

Google Books –  Google-ის დასკანერებული წიგნების ონლაინ ბაზა. შეიქმნა 2004 წელს.

Google Translate – უფასო ონლაინ თარჯიმანი. თარგმნის 57 ენაზე, მათ შორის ქართულადაც. გამოვიდა 2006 წელს.

Google Talk – Google-ის ჩატი. შეიქმნა 2005 წელს.

და ეს ყველაფერი არ არის, მე არ გამიმახვილებია ყურადღება პროგრამებზე, რომელიც, მაგალითად, პროგრამისტებს სჭირდებათ – Google Code Search, Google Webmaster Tools, Google Web Toolkit, Google Website Optimizer, Google App Engine, Google Analytics და ა.შ.და ასეთი პროგრამა უამრავია.

ასეთი მდიდარი და მრავალფეროვანი ოჯახი  ყველას უნდა 😀 შთამბეჭდავია სიაა, არა? 😀

კითხვის დასმის ხელოვნება

“სჯობს დასვა კითხვა და 5 წუთით გამოჩნდე სულელი, ვიდრე არ დასვა კითხვა და სულელად დარჩე ბოლომდე”

სამწუხაროდ არ მახსოვს ვინ არის ამ სიტყვების ავტორი, მაგრამ ერთი რამ, რაც ზუსტად ვიცი, არის ის, რომ კითხვის დასმას თავისი ნიჭი და მოხერხება უნდა 🙂

არსებობენ ადამიანები, რომელთაც არ ჰყოფნით გამბედაობა, ასწიონ ხელი და დასვან შეკითხვა, რადგანაც ეს ნიშნავს, რომ მათ უნდა მიიპყრონ ყურადღება, მასზე უნდა იყოს მიპყრობილი გარშემომყოფთა მზერა და უნდა მოექცეს ყურადღების ცენტრში. ეს კი ზოგიერთს აბნევს (აქ არ ვგულისხმობ რიტორიკული ნიჭით დაჯილდოვებულ ადამიანებს, რომელთაც ოღონდ აუდიტორია მიეცი და შეუჩერებლად ილაპარაკებენ 😀 ). იყო პერიოდი, როცა მეც თავს ვიკავებდი ღრმად ჩავძიებოდი რაღაც საკითხებს და ვცდილობდი რაც მაინტერესებდა იმის შესახებ კი არ მეკითხა, არამედ მოვსულიყავი სახლში და ინტერნეტში მომეძია პასუხი 😀 არადა რა დეგენერატობაა ახლა ეს 😀 რატომ უნდა მოგერიდოს კითხვის დასმა? რაიმე კომენტარის გაკეთება? შენი აზრის თავისუფლად და თამამად გამოთქმა?

პირველად ამ საკითხმა უნივერსიტეტში ჩაბარების დროს შემაწუხა. პირველ კურსზე ჩვენმა ერთ-ერთმა ლექტორმა ანცი ფარსადანიშვილმა გვითხრა – სტუდენტებს იმით ვაფასებ, თუ რა შეკითხვას დამისმევსო. რომ დაფიქრდეთ, არის ამაში რაღაც ჭკვიანური 🙂 იმის მიხედვით, თუ რას ვკითხულობთ, სააშკარაოზე გამოგვაქვს რა არ ვიცით 🙂 მაგრამ თუ არ ვიკითხეთ, არც არასოდეს გვეცოდინება.

მერე როცა უკვე ჟურნალისტად დავიწყე მუშაობა, ამ პრობლემას ყოველდღიურად ვაწყდებოდი. როცა მასალაზე მუშაობ და რესპოდენტთან მიდიხარ, რა თქმა უნდა, მომზადებული უნდა წახვიდე. არც ერთი თავმოყვარე ჟურნალისტი წინასწარი მომზადების გარეშე ინტერვიუზე არ წავა. მაგრამ საუბრის დროს თუ რესპოდენტი შეეხო ისეთ თემას, რომელზეც მანამდე არ გსმენოდა არაფერი, მაშინ ორი აზრი არ არსებობს – უნდა ჩაეძიო ბოლომდე და ყველაფერი დააზუსტებინო – ვინ როდის სად რა გააკეთა 😀 ამ დროს უკვე იმას აღარ ვფიქრობ, რამდენად განათლებული თუ გაუნათლებელი გამოვჩნდები იმ პირის წინაშე 😀 მთავარია ინფო მოვიდეს ჩემამდე 😀

უნივერსიტეტში მეორე კურსზე Minor სპეციალობების არჩევის დრო რომ დადგა, აღმოჩნდა, რომ ჟურნალისტებს მხოლოდ ორი პროფესიიდან უნდა გაგვეკეთებინა არჩევანი – ან საბუღალტრო ან მენეჯმენტი. ამან რასაც ქცია ჭკუიდან გადამიყვანა, რადგან ძალიან მინდოდა სტილი კორექტორის არჩევა, მაგრამ ეს შეუძლებელი იყო, რადგანაც ჟურნალისტიკა სოციალურ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე იყო და სტილის კორექტორი კიდევ ჰუმანუტარულზე და Minor ფაკულტეტის შიგნით უნდა აგვერჩია. 

ზუსტად იმ დღეებში მაშინდელი რექტორი გიორგი გოცირიძე შეხვდა სტუდენტებს. მეც ვესწრებოდი იმ შეხვედრას და ბოლოს, როცა უკვე მორჩა ლაპარაკს – კითხვები ხომ არ გაქვთო, მოგვმართა. ხოდა ძალიან დაუფიქრებლად და გაუაზრებლად წამოვდექი და ვკითხე – “ახლა ჟურნალისტიკის მეორე კურსზე ვარ და უნდა ავირჩიო Minor – საბუღალტრო ან მენეჯმენტი. ბატონო გია, თქვენ როგორ ფიქრობთ, ჟურნალისტს საბუღალტრო უფრო სჭირდება თუ მენეჯმენტი?” 😀 მახსოვს როგორ ასწია ხელები და გაოცებულმა თქვა  – აი ჟურნალისტიო 😀 დარბაზში ბავშვებმა სიცილი და ტაშის კვრა დაიწყეს 🙂 მართალია ამით არაფერი შეცვლილა და მომდევნო 3 წელი საბანკო საქმეს, ფინანსურ აღრიცხვებს, ბიზნეს ეთიკას, ტურიზმის მენეჯმენტს და ჩემთვის სრულიად  არასაჭირო სხვა მსგავს საგნებს გავდიოდი, მაგრამ მაგ დღისით ჩემი პირადი ეგო ნამდვილად დავიკმაყოფილე 😀 ერთი საინტერესო საგანი, რაც მახსოვს, მარკეტინგი იყო, რომელსაც მართლა ინტერესით ვსწავლობდი.

არასოდეს მოგერიდოთ კითხვის დასმა, აზრის გამოთქმა, წამოდგომა და უბრალოდ ხელის აწევა. გახსოვდეთ – გამბედავი ადამიანები მეტს იგებენ – პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით 😀

Web 2.0

ინტერნეტი – ეს არის თავისუფალი სივრცე, სადაც ნებისმიერ მომხმარებელს შეუძლია საკუთარი ინფორმაციის განთავსება, თუმცა ეს ყოველთვის ასე არ იყო. თავდაპირველად გლობალურ ქსელში მხოლოდ პროგრამისტების მიერ მომზადებულ მასალებს შეხვდებოდით, თუმცა თანდათან ეს მიდგომა შეიცვალა და დღეს უკვე არსებობს საიტები. რომელთაც მთლიანად მომხმარებლები ქმნიან, ასეთი საიტები კი უამრავია, მაგალითად Wikipedia, Youtube, WordPress, Blogspot, Facebook და ა.შ.

იმისათვის, რომ ერთმანეთისგან გაემიჯნათ ეს ორი ეპოქა :), 2004 წელს O’Reilly Media და  MediaLive internationale-ის თანამშრომლებმა ერთობლივ კონფერენციაზე გამოიყენეს სიტყვა Web2.0, რაც ნიშნავს, რომ თუ კი აქამდე ინტერნეტში ინფორმაციას მხოლოდ პროგრამისტები ანთავსებდნენ, ახლა საიტის “კონტენტის” შექმნა მომხმარებლებსაც შეეძლოთ.

დღეს Web 2.0-ის პრინციპების მიხედვით მუშაობს ისეთი მსხვილი ინტერნეტ-მაღაზიები, როგორებიც არიან Amazon.com და Ebay.com. ეს საიტები საკმაოდ დიდი პოპულარობით სარგებლობენ მომხმარებლებში. ასევე ნებისმიერი სოციალური ქსელი აგებულია ამავე სტანდარტებზე – თავისთავად ცხადია ასე პოპულარულ Facebook-ს სწორედ მისი “იუზერები” ხდიან საინტერესოს. თავად საიტების ადმინისტრატორები ცდილობენ, რომ მომხმარებლები თავად ჩართონ ინტერაქციაში, რადგანაც ითვლება, რომ რომელიმე პროდუქტის ჩვეულებრივი, რიგითი ადამიანის მიერ შეფასება უფრო სანდოა მკითხველისთვის, ვიდრე რეკლამა ან ექსპერტის დასკვნა. ამიტომაც არის, რომ თუნდაც იგივე Amazon-ზე მომხმარებლები პროდუქტის ქვემოთ ტოვებენ საკუთარ კომენტარს, სადაც აფასებენ რამდენად გამოსადეგია ის ნივთი. კიდევ ერთი მაგალითი, ცნობილი ფილმების მონაცემების უდიდესი ბაზის Imdb-ის საიტზე ფილმის მაყურებლები ტოვებენ თავიან “Review-ებს”, სადაც განმარტავენ თუ რამდენად საინტერესოა ის კონკრეტული ფილმი.

Web 2.0 არის ინტერნეტის განვითარების ახალი საფეხური, რომელმაც უფრო მეტად საინტერესო გახადა ვირტუალური სამყარო. მისი მეშვეობით ადამიანებს მიეცათ სრული თავისუფლება გამოეჩინათ მეტი აქტიურობა გლობალურ ქსელში, თუმცა კარგი იქნება, თუ ამ შესაძლებლობას ბოროტად არ გამოვიყენებთ და ჩვენ მიერ განთავსებული ინფორმაცია სასარგებლო და საჭირო იქნება სხვებისთვისაც 😀

P.S. უკვე მეოთხე პოსტია, რომელსაც ინტერნეტ ტექნოლოგიების შესახებ ვწერ 😀 ეს ჩვენი დავალებებია, რომელსაც ჯიპაში ვიღებთ. ბოდიში ყველას, ვისაც თავი მოვაწყინე ამ თემით, 😀 თუმცა ვფიქრობ, რაიმე საინტერესოს აუცილებლად გაიგებდით. 🙂

Any question? Ask Google!


რომელ საძიებო სისტემას მიმართავთ, როდესაც ინტერნეტში რაიმეს ეძებთ? დიდი ალბათობაა, რომ თქვენი პასუხი იყოს Google 🙂 თუ ეს მართლაც ასეა, მაშინ თქვენ ჩემნაირი და კიდევ ძალიან ბევრნაირი ადამიანის მსგავსი ყოფილხართ 😀 პირად მაგალითს მოვიყვან – როდესაც Google-ში რაიმეს ვეძებ, არასოდეს მომდის თავში იდეა, რომ ეს ინფორმაცია სხვა საძიებო სისტემაშიც, მაგალითად Yahoo-ზეც მოვძებნო. არადა, თეორიულად არის შანსი, რომ Yahoo-მაც არანაკლებ სასარგებლო საიტები მომაწოდოს.

თუ დაფიქრებულხართ როგორი მნიშვნელოვანია საძიებო სისტემები? ინტერნეტი დღეს განუზომლად პოპულარულია. ეს არის ქსელი, რომელიც მილიონობით ვებ-გვერდს და პორტალს აერთიანებს. რაც უფრო მეტი საიტი იქმნება, მით უფრო მატულობს ინტერნეტში განთავსებული ინფორმაციების სიმრავლე. დღეს უკვე არ არის დარჩენილი თემა და საკითხი, რომელზეც ადამიანი ვირტუალურ სამყაროში ინფორმაციას ვერ მოიძიებს. ვებ-გვერდების სიმრავლემ და ჭარბმა ინფორმაციამ კი ინტერნეტში ინფორმაციის მოძიება გაართულა, თავისთავად ცხადია, ინტერნეტში ღირებულთან ერთად, ხშირად არასაჭირო და სრულიად უსარგებლო ინფორმაციებსაც ვაწყდებით. ამიტომაც არის, რომ დღეს ხშირად ინტერნეტს „ინფორმაციულ ნაგავსაც“ უწოდებენ.

Google კონკურენტებს შეჭმით ემუქრება 😀

ფაქტია, რომ ადამიანებს არ აქვთ იმდენი დრო, რომ იკთხონ ყველანაირი ინფორმაცია და მის გადახარისხებაში დრო დაკარგონ. მათ, ზოგ შემთხვევაში, არც იციან სად მოძებნონ მათთვის საჭირო ინფორმაცია. სწორედ ამისთვის არსებობს საძიებო სისტემები, რომ ინტერნეტის მომხმარებლებს გაუადვილდეთ სასურველი საიტის მოძებნა და ინფორმაციის გადახარისხება.

პირველი საძიებო სისტემა 1989 წელს ალან ემტეიჯმა შექმნა, თუმცა ის არ იყო დღევანდელი საძიებო სისტემების მსგავსი. მის მიერ შექმნილი პროგრამა ირთვებოდა ავტომატურად და მხოლოდ მონაცემთა ბაზის სისტემატიზაციას ახდენდა. პირველი სრულყოფილი საძიებო სისტემა ემტეიჯმა 1991 წელს შექმნა, ეს იყო Archie, რომელიც მალე საკმაოდ პოპულარული გახდა.


დღეს საძიებო სისტემებს შორის მსოფლიოში პირველ ადგილზე  უდავოდ Google დგას. მისმა პოპულარულობამ დიდი ხანია დაჩრდილა და გადაფარა არანაკლებ ეფექტური Yahoo, მაგრამ ფაქტია, რომ დღეს Google გვევლინება წამყვან საძიებო სისტემად. მისი წარმატება კი რამდენიმე ფაქტორმა ერთად განაპირობა.


მარტივი ინტერფეისი, კარგი ალგორითმი, ძებნის კრიტერიუმები, ენების მხარდაჭერა მის პოპულარობას განაპირობებს. Google დღეს სარეიტინგო სისტემის როლსაც კი ასრულებს – საძიებო რეზულტატში პირველ ადგილზე ამოსულ საიტს მომხმარებელი უფრო სანდოდ მიიჩნევს.  Google-ის პოპულარულობა იმითაც ჩანს, რომ ხსვადასხვა ენაში უკვე გაჩნდა ზმნა „დაგუგლვა“, დღეს საქართველოში არაერთხელ გაიგონებთ ამ სიტყვას, თუმცა მისი ლექსიკონში შეტანა ჯერ არავის უფიქრია, თუმცა ამის მცდელობა უკვე ჰქონდათ გერმანელებს. მათ სურდათ ცნობილ გერმანულ-გერმანულ განმარტებით ლექსიკონ Duden-ში ახალი ზმნა Googeln ჩაეწერათ, თუმცა Google-ის ხელმძღვანელებმა არ ისურვეს კომპანიის სახელის ზმნად გადაკეთება. ამის მიუხედავად, გერმანელები მაინც აქტიურად განაგრძობენ ამ „ზმნის“ გამოყენებას.

დროთა განმავლობაში Google-მა სხვა პროდუქტების შექმნა დაიწყო, რომლებმაც სწრაფად მოიპოვეს პოპულარობა. დღეს Google არის არა მარტო საძიებო სისტემა, არამედ Google Mail-ის, Picasa-ს, Android-ის, Google Doc-ის, Google Chrome-ის, Google Talk-ის, Google Translate-ს, Google Earth-ის, Google Wallet-ის, Google Plus-ის დამარსებელი, Youtube-ის და Blogger-ის მფლობელი. კომპანია, რომელსაც 13 წელი სულ ახლახანს შეუსრულდა, გვევლინება უძლიერეს სისტემად, რომელსაც მოპოვებული აქვს მომხმარებელთა ნდობა – სტატისტიკის მიხედვით, Google-ს 90%-ზე მეტი ადამიანი მოიხმარს. Yahoo-ს და Bing-ს კი მხოლოდ 3.5 %.

მეტი თვალსაჩინოებისთვის ნახეთ Statcounter.com-ის გრაფიკი.